The past is a grotesque animal no 2374937

by happymil

-Η τιμωρία μου είναι να ακούσω το made of stone των stone roses στο repeat τουλάχιστον δέκα φορές.
-Θα το αντέξεις;
-Θα το αντέξω.
-Παλιά δεν το άντεχες.
-Πολύ πιο παλιά όμως, όταν ακόμα δεν σήμαινε τίποτα, όχι μόνο το άντεχα, αλλά η μελωδία με ταξίδευε κιόλας.
-Είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου ότι θα έκανες τα πάντα για να αποφύγεις να το ακούσεις ξανά.
-Για να αποφύγω το παρελθόν. Και το απεφυγα τόσο καλά που φαίνεται πως το ξέχασα.
-Και τι κακό έκανες και τιμωρείς έτσι τον εαυτό σου;
-Ξέχασα.
-Μα αυτό δεν ήθελες;
-Με τρομάζει το γεγονός ότι τα κατάφερα.

Οι πόλεις που έχεις αγαπήσει είναι σαν τους παλιούς εραστές. Για λίγες στιγμές, θες να τα εγκαταλείψεις όλα και να πέσεις στην αγκαλιά τους και να χαθείς εκεί για πάντα. Είναι ο ακαταμάχητος συνδυασμός του καινούριου και του παλιού μαζί. Της οικειότητας (γνωρίζεις κάθε στενό, γιατί έχεις περάσει από εκεί δεκάδες φορές στο παρελθόν) όπως ακριβώς γνωρίζεις το σώμα και την ψυχή του παλιού σου αγαπημένου. Μετά από χρόνια όμως τις επισκέπτεσαι ξανά και τυχαία ή λιγότερο τυχαία, ανακαλύπτεις φρέσκες, ολοκαίνουριες πτυχές τους, που δεν είχες προσέξει όταν ήταν δικές σου (όσο δική σου μπορεί να είναι μια πόλη ή ένας εραστής).

The past is a grotesque animal and in his eyes you see,
how completely wrong you can be.

Και αναρωτιέσαι γιατί ήσουν τυφλός παλιά. Και τις αγαπάς ξανά από την αρχή και η αίσθηση του ανέφικτου (γυρισμός δεν υπάρχει όταν κάνεις επιλογές) σε γοητεύει σε βαθμό να τις ερωτευτείς ξανά από την αρχή.
Δεν μιλάμε φυσικά για τουριστικά ταξίδια (ή one night stands αντίστοιχα). Μιλάμε για πόλεις (και ανθρώπους), που έχεις ζήσει κι αγαπήσει πραγματικά, που σας ενώνει ένα κοινό και επεισοδιακό παρελθόν.
Καταλαβαίνεις τελικά ότι για κάποιο λόγο είχες φύγει ( για κάποιο λόγο είχες εγκαταλείψει και τους παλιούς αγαπημένους). Κι αγαπάς την καινούρια σου ζωή στην πόλη που επέλεξες να ζεις. Κι αυτός είναι ο λόγος που μένεις ακόμα εκεί. Όσο μεγαλώνει όμως το παρελθόν, τόσο μεγαλώνει κι η νοσταλγία.
Και τότε είναι που εύχεσαι να ήταν όλα ένα. Να μπορούσες να τα έχεις όλα μαζί. Το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Να μην υπήρχε ο χρόνος, όπως τον αντιλαμβανόμαστε, αλλά να υπήρχε η δυνατότητα να ζήσεις όλη σου τη ζωή ταυτόχρονα, χωρίς να χρειάζεται να διαλέγεις κάθε στιγμή το αριστερό ή το δεξί μονοπάτι.

Things could be different, but they’re not.

Γυρίζεις πίσω κι αναρωτιέσαι πώς θα ήταν, αν είχες επιλέξεις κάτι άλλο. Είναι πιθανό να βαριόσουν αυτούς τους δρόμους, όπως τους είχες βαρεθεί και στο παρελθόν.

I need you here and not here too.

Θες να γυρίσεις στο παρελθόν, χωρίς όμως να θυσιάσεις το παρόν.
Επιλέγεις το παρόν, γιατί αυτό επέλεξες έτσι κι αλλιώς. Ξέρεις πως αν γυρνούσες πίσω, πάλι τα ίδια βήματα θα ακολουθούσες.

I can tell you I have a lousy imagination
And as a matter of speaking I hate this situation

Η πόλη είναι εκεί. Και την νιώθεις δική σου Αλλά δεν είναι. Είσαι μόνο ένα φάντασμα που τριγυρίζει στα παλιά λημέρια. Οι άνθρωποι που ήταν μαζί σου τότε, δεν είναι πια εδώ. Είναι μια πόλη γεμάτη από ανθρώπους, αλλά κανένας δικός σου δεν είναι πια εδώ. Η πόλη πλέον ανήκει σε άλλους. Είσαι μόνο ένας επισκέπτης.
Παρηγοριέσαι με την ιδέα ότι όλοι είναι κάπου αλλού και πιθανότατα ευτυχισμένοι. Καταλαβαίνες τους ηλικιωμένους που δεν θέλουν πια τη ζωή τους.
Πόσες φορές τους έχεις ακούσει να λένε:
«Όλοι οι φίλοι μου έχουν φύγει. Είναι καιρός να φύγω κι εγώ.»
Η γη ήταν δική τους. Αλλά τώρα ανήκει σε άλλους.
«Η ζωή συνεχίζεται, για όσο συνεχίζεται» τους απαντούσες.
Η ζωή συνεχίζεται βέβαια. Αλλά αυτή η πόλη (ή ολόκληρη η γη, ή ένας παλιός αγαπημένος) δεν σε χρειάζεται πια.
Είναι όμως όμορφο να υπάρχει κάπου αλλού κάποιος που σε περιμένει. Με το δικό του στοιχειωμένο παρελθόν, που θέλει να μοιράζεται κάθε μέρα μαζί σου. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι μέσα σου. Και κανείς δεν μπορεί να στα κλέψει. Όλα αυτά μαζί κάνουν τον άνθρωπο που ήσουν, είσαι και θα είσαι.
Οι επιλογές σου είσαι εσύ.

Advertisements