Her own private Lou Reed

by happymil

10642476493_a0267de9fd_z

Χάθηκαν κι άλλοι πριν από αυτόν. Ο River Phoenix πρέπει να ήταν ο πρώτος. Μετά ακολούθησε ο Kurt Cobain, εκείνος ο τύπος που της έκανε παρέα στα πρώτα μετεφηβικά χρόνια, αλλά μετά πήγε και αυτοκτόνησε. Κι άλλοι τον ακολούθησαν, αλλά όλοι αυτοί ήταν είδωλα. Μεγάλοι έρωτες που κράτησαν όμως για λίγο. Που εμφανίστηκαν ξαφνικά για να σημαδέψουν συγκεκριμένες περιόδους της ζωής της και να εξαφανιστούν επίσης ξαφνικά, μαζί με τις ανησυχίες που είχαν αφυπνίσει. Τώρα όμως είναι διαφορετικά. Πέθανε ο Lou Reed, που δεν ήταν ποτέ μεγάλος έρωτας, αλλά ήταν πάντα εκεί. Πριν ακόμα γεννηθεί και σε όλη την μέχρι τώρα ζωή της. Διάβασε μόνο δυο βιογραφίες στην ζωή της. Του Lou Reed και του Jim Morisson, αλλά αυτός δεν μετράει και πολύ γιατί τον γνώρισε πεθαμένο.

Δεν ήταν απλός ενθουσιασμός λοιπόν. Που ερωτεύεσαι με πάθος, αλλά “it’s all downhill after the first kiss”, όπως ο ίδιος τραγουδούσε στο “ modern dance”, κοντεύοντας ήδη τα εξήντα. Ήταν μάλλον μια μεγάλη αγάπη. Από αυτές που δεν καταλαβαίνεις πόσο μεγάλες είναι μέχρι να χαθούν. Από αυτές που πάντα παίρνεις ως δεδομένες. Που δεν εμφανίζονται με ένα μεγάλο μπαμ σαν τον κεραυνοβόλο έρωτα, για να καούν τον ίδιο ξαφνικά, αφήνοντας μόνο λίγη γλυκόπικρη νοσταλγία και κάποια μαθήματα ζωής στην καλύτερη. Περισσότερο έμοιαζε με τον σύντροφο που στέκεται σιωπηλά δίπλα σου στις καλές και τις κακές στιγμές, χωρίς να κάνει ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία του. Αλλά ξέρεις ότι είναι εκεί κι αυτό σου φτάνει. Σαν τον καλό φίλο που νιώθεις κοντά σου, ακόμα κι όταν είναι μακριά.

Ήταν δεκαπέντε χρονών όταν άκουσε για πρώτη φορά για “shiny boots of leather”. Είχε ήδη ακούσει πολλά χίπικα τραγούδια από τα 60’s, είχε προσπαθήσει να χαρεί μαζί τους, να νιώσει την αισιοδοξία που υποτίθεται πως σου μεταδίδουν. Για λίγο τα κατάφερνε, αλλά η ηλικία και η ψυχοσύνθεσή της δεν της επέτρεπαν να νιώθει χαρούμενη όλη την ώρα. Είχε τα σκαμπανεβάσματα της εφηβείας κι αναρωτιόταν αν θα καταλάβαινε καλύτερα αυτά τα τραγούδια, αν μόνο είχε γεννηθεί την κατάλληλη εποχή στον κατάλληλο τόπο. “I could sleep for a thousand years” λέει το τραγούδι. Ταυτίστηκε γιατί ήταν ήδη κουρασμένη. Ήταν πολύ μικρή ακόμα για να έχει κουραστεί, κανείς δεν φαινόταν να καταλαβαίνει τη εξάντλησή της, πριν ακόμα καλά καλά ξεκινήσει το ταξίδι της στον κόσμο.

Far away, so close. Έβλεπε την ταινία και λίγο βαριόταν. Είχε ήδη δει τα “Φτερά του έρωτα” και της άρεσε πολύ γιατί ήταν πολύ ρομαντική ταινία και όταν την είχε δει ήταν κι εκείνη πολύ ρομαντική. Μπορεί και να είναι ακόμα, αλλά σίγουρα πιστεύει πως δεν είναι. Δεν καταλάβαινε το νόημα της ταινίας μέχρι που άκουσε τη γνωστή φωνή. “Why can’t I be good” αναρωτιέται ο Lou Reed και μαζί του ο άγγελος που δεν είναι πια άγγελος, αλλά κανονικός άνθρωπος που προσπαθεί για το καλύτερο και δεν το καταφέρνει πάντα όσο καλά θα ήθελε.

Πέρασε μια όμορφη μέρα γεμάτη βόλτες κι αγκαλιές. Δεν το γνώριζε ακόμα, πίστευε ότι αυτή ήταν ακόμα μια όμορφη μέρα της ζωής της, σαν πολλές άλλες που θα ακολουθούσαν, αλλά αυτή ήταν μια μέρα μοναδική που θα θυμόταν για πάντα. «I thought I was someone else, someone good», τραγουδούσε ο Lou Reed από το κασετόφωνο. Τότε υπήρχαν ακόμα κασετόφωνα.

Και μετά έζησε τη “magic moment” για την οποία είχε μόνο ακουστά στην ταινία του David Lynch, από την φωνή του Lou Reed. Την μαγική εκείνη στιγμή που συναντήθηκαν οι ματιές και τα χείλια ήρθαν κοντά σε μια ένωση καταδικασμένη να κρατήσει για πάντα.

Είναι 27 του Οκτώβρη, παραμονή εθνικής γιορτής. Είναι Κυριακή. Είναι σημαντικό να θυμάται ότι είναι Κυριακή, γιατί αυτή η Κυριακή δεν είναι συνηθισμένη. Από το πρωί δεν έχει και πολύ κέφι και η τηλεόραση δεν βοηθά και πολύ. Βλέπει την είδηση και δεν την πιστεύει αρχικά. Από τη μια γιατί την βολεύει να μην την πιστέψει κι από την άλλη γιατί το έχει ξαναδεί το έργο. Αν δεν το αναφέρουν τέσσερις πέντε ξεχωριστές πηγές, είναι φάρσα, πάει και τελείωσε. Αλλά δεν είναι φάρσα τελικά.

“Πέθανε ο Lou Reed” λέει στο τηλέφωνο.

“Μήπως δεν είναι αλήθεια;”

“Είναι.”

Προσπαθεί να δει λίγη τηλεόραση για να χαλαρώσει, αλλά είναι παραμονή εθνικής γιορτής είπαμε. Δεν γίνεται να χαλαρώσει. Βλέπει πόλεμο στην τηλεόραση, την φρίκη και τον θάνατο που σημαίνει ο πόλεμος, ο κάθε πόλεμος.

“Δεν έχει πολιτική ανάλυση το έργο.”

“Δεν έχει” συμφωνεί.

Στοχεύει στο συναίσθημα και πετυχαίνει διάνα. Ξέρεις ποιος θα νικήσει, την γνωρίζεις αρκετά καλά την ιστορία. Γιατί πεθαίνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;

Γνωρίζεις ότι συμβαίνει σε όλους, αλλά δεν το περιμένεις κιόλας. Μερικοί άνθρωποι είναι θρύλοι, δεν το χωράει συνεπώς ο νους σου ότι μπορεί και να μην είναι αθάνατοι. Ίσως να είναι αθάνατο το έργο τους, όχι όμως κι οι ίδιοι. Τι λέει αυτό για όλους εμάς τους υπόλοιπους;

Όταν το έργο τους σε συνόδευε σε όλη σου τη ζωή, μαζί τους πεθαίνει ένα κομμάτι σου, σαν να ακρωτηριάζεσαι ένα πράγμα. Δεν κλαις γι’αυτούς, δεν τους ήξερες προσωπικά εξάλλου, αλλά για σένα, για κάθε μορφής απώλεια. Κι εκείνη στεναχωρήθηκε και μετά το ξέχασε. Όπως το ξεχνάμε όλοι, επιχειρώντας στα μεσοδιαστήματα που δεν είμαστε αναγκασμένοι από τις συνθήκες να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα, να την σπρώξουμε κάτω από το χαλί για να μην φαίνεται. Ξέρεις ότι είναι εκεί, αλλά όσο δεν την βλέπεις, δεν σε ενοχλεί.

Δεν γίνεται να πέθανε ο Lou Reed. Μερικοί άνθρωποι θα έπρεπε να είναι αθάνατοι, για να μας βοηθούν να αντιμετωπίσουμε την δική μας θνητότητα. Όλοι θα έπρεπε να είμαστε αθάνατοι. Αλλά δεν είμαστε. Ας μην πεθαίνουμε τουλάχιστον σαν τα ποντίκια στις φάκες. Ας προλαβαίνουμε πρώτα να ζήσουμε και να χορτάσουμε τη ζωή.

Ο Lou Reed δεν ήταν ενιαίος. Σήμαινε μάλλον κάτι διαφορετικό για τον καθένα. Για εκείνη ήταν απλός και διακριτικός. Πιθανότατα δεν ήταν έτσι στ’αλήθεια, αλλά αυτό δεν έχει και πολλή σημασία. Έτσι ήταν ο Lou Reed στα δικά της μάτια. Ο τύπος με την παράξενη φωνή που αναρωτιόταν “why can’I be good” σε διάφορες παραλλαγές, σαν να μονολογεί περισσότερο, παρά τραγουδώντας. Πιθανότατα να τα κατάφερε να γίνει αρκετά καλός. Μπορεί και όχι. Έκανε όμως την προσπάθειά του κι αυτή ακριβώς η προσπάθεια θα μείνει μαζί της για όλη της την ζωή μαζί με τα τραγούδια του.

Advertisements