The world is ugly but you’re beautiful to me…

by happymil

20140211-021429.jpg

«Καλοκαίρι 04

Στον κύκλο του φεγγαριού ……..

Καθόμαστε στο μπαλκόνι ένα κερί πάνω στο τραπέζι ίσα που φωτίζει τα πρόσωπα μας… να κοιτούν σκεφτικά το φεγγάρι που ανατέλλει ωχρό, ένα αχνό κόκκινο μισοφέγγαρο και αργοπορημένο…. Ξημερώματα τώρα.

Τα φώτα του δρόμου και των σπιτιών σχηματίζουν ένα φωτεινό τόξο ακολουθώντας το σχήμα του μικρού κόλπου, υπογραμμίζοντας την φωτεινή δέσμη του φεγγαριού στη θάλασσα.

Ίσως από ψηλά να μοιάζει με ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο.

…….

Το δικό μας μπαλκόνι μοιάζει να κρέμεται πάνω από τα κύματα, ένας μικρός δρόμος μας χωρίζει από την μικρή παραλία, τόσο που χρειάζεται προσπάθεια να τον διανύσουν σύγχρονος δυο αυτοκίνητα με αντίθετη κατεύθυνση, αλλά κανείς δεν παραπονιέται.

Σε αποζημιώνει το τοπίο, η θάλασσα ,οι μέρες των διακοπών ίσως….

Η σκέψη ότι αυτά σε λίγες ώρες θα αποτελούν ανάμνηση (μιας και το πρωί φεύγουμε) μοιάζει αρκετά μελαγχολική. Σε κάτι που φαίνεται να συνηγορεί και το τοπίο κατά κάποιο τρόπο….ο δρόμος είναι πιο ήσυχος σήμερα από ότι συνήθως

…………………………………..

Τα παιδιά που κάθονταν και συζητούσαν από κάτω πήγαν απέναντι στη θάλασσα να συνεχίσουν την κουβέντα τους , τώρα ξαναγυρίζουν προς τα δωμάτια τους. Για την ηλικία τους (στην αρχή της εφηβείας τους μάλλον) μοιάζει περασμένη η ώρα, τουλάχιστον όπως θα την θεωρούν οι γονείς τους…

Έτσι μας παραχώρησαν λίγο περισσότερη ησυχία, χωρίς τις φωνές και τα πνιχτά πονηρά γέλια, σε ότι ακόμα ερεθίζει την παιδική τους φαντασία.

Μας άφησαν στον ήχο του αργόσυρτου χορού της θάλασσας, στο φως του φεγγαριού που καθρεπτίζεται πάνω της σχηματίζοντας ένα στενό φωτεινό μονοπάτι, στην μοναχική γοητεία των σκέψεων μας….

Κρατάμε σημειώσεις. Ιδέα που μας «ήρθε» κάποια στιγμή τις προηγούμενες μέρες καθώς καθόμασταν χαλαροί και παρατηρούσαμε τον κόσμο τριγύρω, (κάτι που συνεχιζόταν και στην παραλία βέβαια.) με μιαν αίσθηση συνενοχής, αλλά πολύ διασκεδαστική είναι γεγονός… Σαν τους γέρους στο μάπετ σόου που παρακολουθούν και σχολιάζουν τα πάντα από το μπαλκόνι(εξώστη) τους, χωρίς ακριβώς το κυνικό τους χιούμορ, αλλά αντίθετα με συμπάθεια.

………………………………

Κάθεται απέναντι μου, το κερί φωτίζει το πρόσωπο της, τα μάτια υγρά και αισθαντικά παραχωρούν εκφράσεις λεπτής συγκίνησης, δώρα στην μαγεία αυτής της νύχτας…..

Ανάβει το τσιγάρο της, ξανά συγκεντρώνεται στις σκέψεις, στο τετράδιο της. Μου χαρίζει κλεφτές ματιές και χαμόγελα που και που και συνεχίζει την ασχολία της. Θαυμάζω την δυνατότητα συγκέντρωσης που διαθέτει, όταν βάλει ένα στόχο, είναι κάτι που ίσως ούτε η ίδια συνειδητοποιεί, αλλά εγώ το ξέρω πως το έχει όπως και τόσα άλλα κρυμμένα μυστικά………

Καθώς τρεμοπαίζει το φως και οι σκιές χορεύουν στο πρόσωπο της, θέλω να μοιραστώ μαζί της σκέψεις και ιδέες, τον κύκλο του φεγγαριού, χωρίς εκείνη ίσως δεν θα τον άγγιζα ….

«Σήμερα ο μύλος δεν φαίνεται καθόλου» παρατηρεί

«Είναι επειδή φεύγουμε, μας αποχαιρετάει» απαντώ χωρίς να το πολυσκεφτώ.

Δείχνοντας να παίρνει σοβαρά την απάντηση μου κουνάει συγκαταβατικά το κεφάλι με σοβαρότητα…….

Αυτές οι στιγμές οι χωρίς σημασία ,αυτές οι κουβέντες οι λίγο φευγάτες, χωρίς πολλά λόγια και από αυτά τα λίγα, κάπως ακατάληπτα, σε κάνουν να νιώσεις την μαγεία, του να μοιράζεσαι αυτήν την νύχτα.

Βρέχεις τα πόδια σου και την ψυχή σου στη θάλασσα, μυρίζεις το αέρα υγρό και αλμυρό και διατηρείς την ελπίδα πως αν βουτήξεις στο νερό θα αγγίξεις το φεγγάρι ………

…………….

Να είναι μόνο αυτό άραγε;

Αύριο φεύγουμε………»

(Γράφτηκε μακριά από την Χαπιλάνδη, από κάτοικο της Χαπιλάνδης, πολλά χρόνια πριν)

Advertisements